ب :بار آخر که پای چوبه رفتیم 7 نفر بودیم 2 نفر را بالا کشیدند

.

.

حکم این بود

تسلیم شدیم و همه.. یک جا مردیم

-کَسی پشت خط می گوید -الو

-

.و تو متحیر انعکاس آن را در هوا انکار می کنی

-جای من زنده بمان

اتفاقی که در زندگی من می افتاد باید، در هیچ یک ازاین روزها نبود، جز خواب هایی که تو در آن شباهتت را با همه خوشبختی ها به من اثبات می کنی ...و دیگر هیچ چیزِ دیگر در این سرزمین زیبا نبود

.خودت را به بی راه نزن، روزگار با فکر تو آسوده است

20:04:14

..کلام نابود است

شبیه به اینکه فردا روزمرگی را لو داده باشد یا اینکه انگار خبری نباشد، نه از چیزی نه از کَسی

-

! به گمانم بیشتر از همیشه هوا.. نیست¨

و این واضح است

نیمی از جسد هایمان ثانیه ها را تاب می خورند , و اندیشه بی تابِ نیمی دیگر که، اندازه وسعت دست های خالی ماست

..

.

در بندان، بدانید زندگی کارش تمام است

و ما هنوز که هنوز است ایستاده ایم > تا همان فرداهایی که قرار آمدن دارد

..

.

.پ.ن: می شد ای کاش، ما همه با هم بودیم